'OASE 57. 1970s Revisited' onderzoekt de sociale en architectonische experimenten van de jaren zeventig en hun latere ontwikkeling.
Essays en projectanalyses behandelen collectiviteit, participatie, flexibiliteit en de veranderende maatschappelijke rol van architectuur.
De jaren zeventig vormden een periode van maatschappelijke kritiek, democratisering en emancipatie. Ook binnen de architectuur werden gevestigde opvattingen ter discussie gesteld. Ontwerpers zochten naar nieuwe gebouwtypen en ruimtelijke vormen die collectiviteit, participatie en maatschappelijke verandering konden ondersteunen.
'OASE 57. 1970s Revisited' onderzoekt deze architectonische experimenten en vraagt wat er enkele decennia later van hun idealen en gebouwen is overgebleven. De bijdragen behandelen niet alleen de oorspronkelijke ontwerpambities, maar ook het gebruik, de aanpassing, renovatie of verdwijning van de projecten.
Aan bod komen onder meer het Centre Pompidou, het Centro Cultural de São Paulo, het Filmhuis in Stockholm, de Diagoonwoningen van Herman Hertzberger, de Groeiwoningen van Van den Broek en Bakema, ’t Karregat van Frank van Klingeren en de Ecokathedraal van Louis Le Roy. Ook naoorlogse woonprojecten als het Breed, Robin Hood Gardens, Runcorn en het Sakaide Housing Complex worden opnieuw bekeken.
Door historische analyse te verbinden met de latere levensloop van gebouwen biedt dit tweetalige nummer een kritische terugblik op de relatie tussen architectuur, publieke ruimte en maatschappelijke idealen.
